Door de jaren heb ik honderden foto’s van de TSV jongens getrokken. Een selectie maken is heel erg moeilijk. Het is emotioneel voor mij, omdat ik de jongens ken -mijn zoon loopt er tussen op deze foto’s.
In de periode 2021-22 komen in Vlaanderen de berichten naar buiten van psychologische en emotionele misbruiken bij de nationale vrouwenvolleybalploeg, de Yellow Tigers, door de coach. Niemand in de buitenwereld beseft dat de opleiding van de nationale jeugdvolleybalploegen minstens zo erg onderhevig is aan dezelfde wantoestanden.
‘Topsport is niet voor iedereen’, is het adagio in de topsportschool volley in Vilvoorde. Daarmee zetten stafleden en coaches zichzelf steeds weer uit de wind als jonge spelers mentaal kraken onder de selectieve behandeling. Ouders hebben geen inspraak in ‘het sportieve luik’ van de opleiding, dat staat op papier. Niemand durft zijn mond open te doen, omdat de betrokken jeugdspeler het daarop nog zwaarder te verduren krijgt, zijn/haar plaats in het team kan verliezen, of uit de opleiding kan gezet worden…
Hoe dan ook, dat alles maakt dat ik op vele foto’s de stress, soms zelfs de angst van het gezicht van de jongens kan lezen als het even foutloopt op het veld. Stress zo groot dat ze elkaar letterlijk niet meer vinden op het veld. Het zijn vaak dezelfde jongens die kunnen lachen, anderen die nooit durven ontspannen…
Dit soort context maakt de foto’s voor mij speciaal en veel heftiger dan beelden van een doorsnee sportevenement. Misschien haal jij er ook iets meer uit nu.
Reageren kanStuur me een bericht